بی‌تفاوتی و پیامد‌های منفی و ویرانگر آن

آپاتی/Apathy

در معنای واژگانی یعنی «بی‌تفاوتی»یا«بی‌حسی‌عاطفی» که اکثرا معنای ساده‌تر و کوتاه‌تر آن یعنی بی‌تفاوتی در خصوص مواردی به کاربرده می‌شود.

بی تفاوتی یک حالت است که در بسیاری از مسائل شخصی و عمومی انسان نقش به سزایی دارد و به احتمال زیاد در اکثر موارد حالتی ناخوشایند و ناپسند شمرده می‌شود حتی اگر مدت و میزان آن کم باشد!

مثلا در مسائل شخصی مانند رابطهٔ عاشقانه یا دو همسر بی تفاوتی نسبت به خود رابطه،نیازهای طرف مقابل یا الزامات تعهد و نگهداری یک رابطه منجر به مشکلات زیادی می‌شود که نتیجهٔ آن در بیشتر موارد مشخص است.

اما بی‌تفاوتی در مسائل کلان و عمومی که اثر و پیامدهای بسیار منفی و خطرناک کلانتری را به همراه دارد مانند مسائل تاریخی،هویتی،فرهنگی،

زبانی،دینی،سیاسی،اقتصادی،و ارزش‌های جمعی دیگر.

۱-وظیفهٔ اجتماعی و عمومی هر فرد است تا در صورت نیاز نظر و‌ موضع و تعهد خود را نسبت هر کدام از این موارد اعلام کند و طبق تعلق و قوانین و تعهدی که دارد نیز فعالیت نماید.

۲-در برابر هر نوع امری که امکان تضعیف و آسیب رساندن به یک یا کل این عناصر را دارد شدید و قاطعانه  واکنش را نشان دهد.

۳-در حوزه‌های مختلف به گروه‌ها و سازمان‌هایی که در راستای حفاظت و تقویت این عناصر فعالیت دارند نیز آماده به حمایت و خدمت باشد.

بی‌تفاتی از برخی اقشار جامعهٔ افغانستان و جوامع و کشور‌های همسایه،منطقه و جهان نسبت به شرایط دشوار و اوضاع سیاه و وحشتناک این کشور 

نیز نمونه‌ای منفی و منزجر کننده از بی‌تفاوتی است که اکثرا با دلایل و استدلال‌های سست و پوچ توجیه‌ می‌شود تا از مسئولیت و زحمتی که اتخاذ و اعلام موضع و فعالیت اندکی در راستای آن نیاز است با وجدان و‌ ذهنی آرام گریخته باشند.

اما بی‌تفاوتی در شرایطی که موجودیت یک جامعه و سرزمین در خطر هست و با گذشت هر لحظه ابرهای سیاه طوفان‌زا آسمان را تاریک می‌کنند و امکان ایجاد سیلاب سنگین ویرانگر افزایش می‌یابد با هیچ دلیل و استدلالی توجیه پذیر نیست.

بی‌تفاوتی هم‌نوعان،جوامع و کشور‌های منطقه و جهان در سوریه به مدت یک دهه چه ویرانی‌ها و جنایت‌های مختلف مانند قتل و‌کشتار،تجاوز و برده‌گیری انسان‌ها و مهاجر شدن میلیون‌ها شهروند این کشور را به بار آورد،جامعهٔ سوریه نیز خود در اوایل خیزش خود تحت نام «بهار‌عربی»تا حدودی دچار بی‌تفاوتی به نتیجه و پیامد‌ عمل خود بود و  با مطالعهٔ هر چه بیشتر رهبران،

تحرکات و جامعهٔ آن زمان سوریه و مقایسهٔ این موارد با اکنون متوجه این امر می‌شویم.

جامعهٔ افغانستان و جوامع همسایه و‌ منطقه باید در اتخاذ و اعلام مواضع خود در قبال شرایط دشوار و سیاه کنونی افغانستان فعال‌تر و حساس‌تر باشند و اقشار تحصیل کرده و هنرمند و روحانیت جامعهٔ افغانستان در صف نخست این کارزار حیاتی قراردارند تا نیروی شیطانی مسلط بر کشور تضعیف و محدود شود و کشور و جامعه و در پی آن منطقه و جهان بیدار و وادار به مقابلهٔ سخت با گروه قومی و تروریستی طالبان شوند.

بی تفاوتی در شرایطی که زیست بر انسان‌ها دشوار و غیرممکن می‌شود،آزادی‌ها و ارزش‌های‌شان سلب و نابود می‌شود جایز نیست و در نوع خود اگر صورت بگیرد کم‌تر از خیانت و جنایت در حق و‌ حقوق بشریت نیست.

سپنتام جمشیدی